Artikelen

Artikelen

Geestrijk Blog

In dit blog vind je aanverwante artikelen over het transpersoonlijke leven en de daarmee gepaard gaande levensstijl en -visie. Actuele zaken als stressbeheersing, religieus leven en bewustwording

Oude Kinderen

Tussen droom en werkelijkheidPosted by geestrijk.nl 31 May, 2009 17:54:51

Nadat ik uitgestapt ben bij de bushalte om van chauffeur te wisselen neem ik even de tijd een rondje te lopen voordat de bus weer vertrekt. We zijn in een grote stad welke ik niet met name wil noemen. Nadat ik terugkom om op dezelfde bus te stappen die mij naar huis zal vervoeren, mijn dagtaak zit erop, zie ik dat er een aantal mensen, vooral jongeren bij de voorste deuren staan. Er steekt een stalen pijp door het raam, de kaartjesautomaat is vernield en de raambescherming van de chauffeur ligt aan diggelen. Ik sta perplex van zoveel geweld. Mijn collega vat het niet al te ernstig op. “dat maak ik regelmatig mee” zegt hij en kruipt achter zijn stuur om te gaan vertrekken. Er zijn een aantal jonge kinderen tussen de 6 en 12, 14 jaar die onder begeleiding mee moeten in de bus. De begeleider is een lange smalle man, met een donker huidstype maar niet helemaal, tussen de 20 en 30 jaar. Ik heb de indruk dat 1 van zijn ouders een witte huidskleur moet hebben. Niet dat het belangrijk is, maar ik constateer gewoon. De jongeren zijn zeer druk en lopen te roepen en te schreeuwen. Mijn collega trekt het zich allemaal niet aan en de groep met kinderen loopt naar achter. Ik loop hen achterna, om toch te proberen of ik de hand erin kan houden mocht er iets misgaan. En dat gaat het helemaal…..

Er zit een klein negerjongetje op de wielbak, waar de andere kaartjesautomaat staat. Hij heeft een tak in zijn hand die hij van buiten heeft meegenomen en slaat overal tegenaan. Ook tegen mij. Ik zeg hem daarmee op te houden en ook de begeleider zegt hem te stoppen daarmee. Het jongetje is een jaar of zes en luistert in het geheel niet. Ik zeg hem dan maar de stok aan mij te geven maar hij houdt hem stevig vast. De begeleider haalt zijn schouders op en kijkt vervolgens weer met een wezenloze blik naar buiten door het raam. Ik zeg tegen de kleine dat hij de tak aan mij moet geven maar hij houdt hem stevig vast en kijkt met een woeste blik naar mij. Ik kijk recht in zijn gezicht en zie dat zijn gezicht veel ouder is dan bij zijn leeftijd past.

Het is doorlopen van diepe groeven, zoals je wel eens foto’s ziet van een oude indiaan die zijn leven in de open natuur heeft doorgebracht, keer op keer verbrand door de zon en zijn huid opgedroogd als perkament. Maar dit is maar een jong kind! Het verbaast mij: zo jong en toch al zo oud. Ik heb echter geen tijd om hier over na te denken want het kereltje is zeer agressief en het kost mij moeite om de tak van hem af te pakken. Uiteindelijk neem ik die gewoon en hij krijgt hem niet meer terug.

Vervolgens staat een ander jongetje op die blijkbaar de broer is van de kleine. Hij ziet er hetzelfde uit, maar een stukje groter. Ook hij heeft een uitgesleten gezicht, maar zal een jaar of tien zijn. Met rode bloeddoorlopen ogen kijkt hij me aan. Vol woede en haat. Hij zegt mij de tak aan zijn broertje terug te geven. Ik weiger dat natuurlijk en de jongen pakt mij beet, er ontstaat een worsteling. Ik kan hem met moeite van me afhouden, zo klein maar zo heftig!

Dan zegt hij dat als ik de stok niet teruggeef hij mij zal steken met zijn mes. Ik voel een punt half door mijn overhemd een beetje in mijn buik prikken. Niet meer dan een zakmesje waar hij indruk mee wil maken. Ik schrik natuurlijk maar geef niet toe. Ik weet dat ik sterker ben en de overhand zal krijgen, maar op dat moment drukt hij met volle kracht het mes diep in mijn buik….. ik weet nog dat ik hem op hetzelfde moment hard van me wegduw en dan wordt alles zwart…..

Ik word wakker in mijn bed en overdenk de hele situatie. De kleine kinderen die ondanks hun leeftijd zoveel agressie en geweld in zich dragen, wat hun eigenlijk niet kwalijk te nemen is. Het is niet hun schuld dat er misbruik van ze gemaakt wordt, dat ze mishandeld worden, dat ze als het ware opgroeien voor galg en rad. De begeleider is zelfs machteloos en je mag toch verwachten dat die een opleiding heeft gehad om vooral ontspoorde kinderen goed te kunnen helpen en te laten integreren in onze maatschappij. Ook hij was een kind van de rekening en is opgegroeid in angst en pijn voor wat de wereld nog meer zal brengen. Om te voorkomen dat hij het onderspit zou delven heeft hij er voor gekozen het op te nemen voor zijn kleine lotgenoten. Maar ook hij is niet in staat die kinderen te bereiken. Ze hebben reeds zoveel leed meegemaakt, dat hun geest is verwrongen. Zo klein al. En dat zie je aan hun ogen en gezicht. Zo klein al zijn ze niet meer in staat zich aan te passen aan het ‘normale ‘ leven in de maatschappij. Gaat niet meer. Hopeloos verpest.

Het leert me inzien en ik hoop ook anderen die, als ze om hun heen kijken, het zich opvallen waar een kind is in nood. Een kind dat wat voor ras, geloof, cultuur of afkomst, emotionele hulp nodig heeft. Liefde. Geef hen het gevoel en de zekerheid dat ze er mogen zijn. Dat ze zich mogen ontplooien. Fantaseren in vrijheid over wat ze willen worden. Beschermd worden. Opgroeien in vrede en veiligheid.

Wie is uiteindelijk de misdadiger of de moordenaar? Het kind? Kijk eens naar zijn of haar gezicht. Kijk in de ogen. Het is het kind van de rekening. Geweld is van volwassenen, het kind kopieert alleen maar doordat het zich moet verdedigen. Kinderen hoeven zich niet te verdedigen, integendeel, elk kind moet beschermd worden en opgroeien in veiligheid. Opvoeden als kind, niet als volwassene. Om dat te realiseren zal de volwassene van tegenwoordig eigenlijk opgevoed moeten worden om zijn of haar kinderen te kunnen opvoeden. In liefde en veiligheid, leren vertrouwen op het goede. Ook wij volwassenen zijn immers kind geweest. Wat was het dat je mist?

  • Comments(0)//artikelen.geestrijk.nl/#post2